Koszar, kosar (słowo pochodzi z języka wołoskiego, por. rum. cosar – stodoła, obora) – ruchoma, przenośna zagroda dla owiec, zbudowana z rozłącznych przęseł.

Stawiano go na pastwiskach na czas wypasu zwierząt w górach. Owce zaganiane były do zagrody na noc (aby chronić je przed wilkami) i w czasie złych warunków pogodowych (np. by nie rozbiegły się podczas burzy z piorunami). Zwykle koszar przegrodzony był na dwie części: w jednej zwierzęta nocowały, w drugiej zwanej strągą owce dojono. Co jakiś czas, gdy zwierzęta swoimi odchodami wystarczająco użyźniły obszar pastwiska objęty koszarem, przestawiano go w inne miejsce.

Baca albo juhas podczas wpuszczania i wypuszczania owiec z koszaru dokonywał liczenia (cytali). Nie czyniono tego nigdy za pomocą palca; wierzono bowiem, że z tego powodu owca może złamać nogę. Dlatego też baca do liczenia, jeżeli już musiał, używał laski lub kapelusza.