Bryndza – to przeschnięty bundz, który poddawano rozdrobnieniu – skruszeniu (obecnie zmieleniu) i wyrabiano z niego „ciasto” tak starannie, żeby nie było najmniejszej grudki. Podczas wyrabiania masę solono. Na zakończenie ubijano ją pięścią w naczyniu zwanym putyrką lub w dzieżce, przykrywano i obciążano kamieniem, aby pod wpływem ucisku wypłynął na wierzch rosół, który chronił bryndzę przed zepsuciem.

Rusini Szlachtowscy wyrabiali tzw. porną bryndzę: grudę sera – bundzu, krojono na plastry, czasem lekko kruszono i ustawiano w niecce na piecu. Pod wpływem ciepła ser się scalał jak masło i dopiero wtedy solono go i ubijano w putyrce, a następnie obciążano kamieniem. Smarowano nią kołacze, jedzono z chlebem, rozpuszczano w wodzie i polewano gotowane ziemniaki.

Bryndza, przechowywana w chłodnym miejscu, mogła stać kilka miesięcy.